Terugblik naar pensioenmoment

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Natuurlijk antwoord je 'neen' op de vraag of je op dat moment een etentje of een receptie wenst. De beperktheid van de portemonnee brengt je in ernstig gewetensconflict -'hoe je het ook doet, je doet het nooit goed'- maar dat is nog toch daar aan toe. De onwaarachtigheid, het 'zo doe je dat nu eenmaal' dat is het meest bezwaarlijke er van. Dus neen, geen receptie, geen etentje. ('Ja, wel graag de boekenbonnen waar ik 'recht op heb'. Dat wel!) Dan verplicht je ook niet een creditcardhouder-van-de-zaak om een avond of een middag op te offeren. En 'ik kwam met niks en ga ook weer met niks weg'. Ondanks de tegenargumenten van vriend Laslo toch maar bij mijn standpunt gebleven -dacht ik- en besloten de dag voor ik zou verdwijnen dit verdwijnen aan te kondigen -wat ik ook deed-.

(Als een dief in de nacht? 'Wel dat was het.')

Maar ja, sommigen diende ik het wel eerder mee te delen, sommigen waren uit hoofde van hun functie op de hoogte en dus sijpelde toch mijn 'afscheidsmoment' hier en daar door.

 

En dus ontving ik toch allerhande schriftelijke dankbetuigingen en emails.

En ... ik was er blij mee.

Collage kaarten

 

En dus belegden collega's waar ik wel warme gevoelens voor heb voor Thea en mij een bijeenkomst. Mary zond mij het filmpje, dat ik lekker voor mezelf houd. Je mag er wat stills uit zien.

Afscheid 'warme' collega's
En ook de 'nastootbijeenkomst' van 'het management' en de mooie woorden deden me -moet ik bekennen- best goed. Ik kom er nog wel eens op terug in een betoog over het belang van het instituut om hier aandacht aan te besteden. Maar deed me dus goed -en niet alleen omdat ik het overblijvende gebak mee mocht nemen-. Ach, ik was zo mild geworden, gaf ik aan.
Toch meer dit van Theo Nijland dan ik ooit voor mogelijk had gehouden??
terug